သတၱ၀ါတုိင္း
ဘ၀တစ္ခုကိုေတာ့ ပုိင္ဆုိင္ၾကတာခ်ည္းပဲ၊ အားလုံးေသာ သတၱ၀ါ တုိင္းရဲ႕ ဘ၀တန္ဖုိးကုိ ေျပာမယ္ဆုိရင္
အမ်ားၾကီး က်ယ္၀န္းသြားမယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ဘ၀ တန္ဖုိးဆုိတဲ့ ေနရာမွာ လူ႔ဘ၀တန္ဖုိးကုိ ေျပာရေအာင္၊
လူ႔ဘ၀တန္ဖုိးလုိ႔ ေျပာလုိက္ ေတာ့၊ အဲဒီလူ႔ဘ၀တန္ဖုိးကုိ ဘာနဲ႔တုိင္းတာမလဲ၊ လူ႔ဘ၀တန္ဖုိးရဲ႕
အဓိပ္ၸါယ္ကုိ ဘယ္လုိဆုံးျဖတ္မလဲ၊ ဘာကုိ အေျခခံျပီးေတာ့ သတ္မွတ္တုိင္းတာမလဲ၊ ေမးစရာေတြ
ရွိလာတယ္၊
ပစၥည္းဥစၥာေတြ ေပါေပါမ်ားမ်ားနဲ႔ သုံးႏုိင္ျဖဳန္းႏုိင္ေနတာက လူ႔ဘ၀ရဲ႕
တန္ဖုိးလား၊ ရာထူး ဂုဏ္ထူးေတြနဲ႔ လူပတ္၀န္းက်င္အလယ္မွာ ဂုဏ္ယူ၀င့္ႂကြားစြာ ေနႏုိင္တာက
လူ႔ဘ၀ရဲ႕တန္ဖုိးလား၊ သားေတြ သမီးေတြ ေဆြေတြ မ်ိဳးေတြနဲ႔ သုိက္ သုိက္ ၀န္း၀န္း တေပ်ာ္တပါးၾကီး
ေနႏုိင္တာက လူ႔ဘ၀တန္ဖုိးလား၊ ဘာေဘးအႏၲရာယ္ ေတြမွ မက်ေရာက္ဘဲ က်န္းက်န္းမာမာနဲ႔ အသက္ရွည္ရွည္ေနႏုိင္တာက
လူ႔ဘ၀တန္ဖုိး လား၊
ဒါဆုိ ပစၥည္းဥစၥာေတြကုိ နည္းမ်ိဳးစုံနဲ႔ရေအာင္ယူတတ္ျပီးေတာ့၊ တရားသျဖင့္
ေကာ၊ မတရားသျဖင့္ေကာ၊ ရွာလုိ႔ရလာတဲ့ပစၥည္းေတြကုိ တကယ့္တန္း ကုိယ့္အတြက္ လဲ အက်ိဳးမရွိ၊
သူတပါးအတြက္လည္း အက်ိဳးမရွိရင္ အဲဒီပစၥည္းကေရာ ဘာတန္ဖုိးရွိမွာ လဲ၊ ရွာတုန္းကလဲ သူတပါးရဲ႕မ်က္ေရေပါက္ၾကီးငယ္
က်ေအာင္လုပ္ျပီးမွ ရွာရတဲ့အျပင္၊ တကယ္တန္းရလာတဲ့ပစၥည္းကလဲ သူတပါးေတြကုိ စိတ္ဆင္းရဲ၊
ကုိယ္ဆင္းရဲျဖစ္ေစ တယ္ဆုိရင္ အဲဒီပစၥည္းဥစၥာေတြကေရာ ဘာတန္ဖုိုးရွိေတာ့မလဲ၊ တန္ဖုိးမရွိေတာ့တဲ့
ပစၥည္းေတြ ပုိင္ဆုိင္တဲ့သူရဲ႕ ဘ၀ကေရာ တန္ဖုိးရွိတဲ့ ဘ၀လား၊
ရာထူးဂုဏ္ေတြကေကာ၊ အတူတူပါပဲ၊ ရာထူးဂုဏ္ေတြကုိ မရအရက်ိဳးစား၊ ရျပီးေတာ့
အဲဒီရာထူး ဂုဏ္ထူးေတြနဲ႔ တစ္ျခားသူေတြကုိ ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္တတ္လာ တယ္ဆုိရင္၊ ရာထူးေတြ
ဂုဏ္ထူးေတြကုိ ေငြနဲ႔၀ယ္ျပီး ရလာတဲ့ရာထူးဂုဏ္ေတြနဲ႔ ပုိက္ဆံျပန္ရွာတတ္တဲ့လူမ်ိဳးကေကာ
တန္ဖုိးရွိတယ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔ရမလား၊
မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေပါမ်ားတာကေကာ----
ယသံ
လဒၶါနဒုေမၼေဓာ၊ အနတၳံ စရတိ အတၱေနာ၊
အတၱေနာ
စ ပေရသဥၥ၊ ဟႎသာယ ပဋိပဇၨတိ။
အသိပညာမဲ့တဲ့သူက အေျခြအရံအသင္းအပင္း မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္း
ရရင္ အဲဒီအသင္းအပင္းမ်ားကုိ မွီျပီးေတာ့ မိမိရဲ႕အက်ိဳးမဲ့ကုိသာ က်င့္တယ္၊
မိမိေကာ သူတပါးေကာ ႏွစ္ဦးစလုံးကုိ ညွင္းဆဲဖုိ႕အတြက္ က်င့္ၾကံေနတယ္၊
ဒီစာထဲကလုိ အသိပညာသာ မဲ့သူသာျဖစ္ရင္ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းမ်ားတုိင္းလည္း
ေကာင္းတယ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔မရပါဘူး၊ အဲဒီမိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြကုိ မွီျပီး မုိက္ေနမယ္၊
မေကာင္းတဲ့ အျပဳ အမူေတြကုိသာ ျပဳေနမယ္ဆုိရင္ ဒီလုိဆုိလည္း အဓိပၸါယ္မရွိေတာ့ဘူူး၊ အဓိပၸါယ္မရွိရင္ အဲဒီလုိ ဘ၀မ်ိဳးကုိ တန္ဖုိးရွိတယ္လို႔လဲ
သတ္မွတ္လုိ႔ မရပါဘူး၊
ပစၥည္းဥစၥာရွိတာ၊ မရွိတာနဲ႔လည္း ဘ၀တန္ဖုိးကုိ သတ္မွတ္လုိ႔ မရဘူး၊
ရာထူး ဂုဏ္ထူး ရွိ၊ မရိွနဲ႔လည္း ဘ၀တန္ဖုိး ကုိ သတ္မွတ္လုိ႔မရဘူး၊ သားသမီးေဆြးမ်ိဳး
မိတ္ သဂၤဟ အျခံအရံ ေပါမ်ားတာ၊ မမ်ားတာနဲ႔လည္း ဘ၀တန္ဖုိးကုိ သတ္မွတ္လုိ႔ မရဘူး၊ ေဘးရန္ကင္းကင္းရွင္းရွင္းနဲ႔
က်န္းက်န္းမာမာအသက္ရွည္တာ၊ မရွည္တာနဲ႔ လည္း ဘ၀တန္ဖုိးကုိသတ္မွတ္လုိ႔ မရဘူး၊
ဒါဆုိ ဒါေတြ အကုန္လုံးနဲ႔ျပည့္စုံတယ္ဆုိရင္ေကာ၊ အားလုံးနဲ႔ျပည့္စုံတယ္ဆုိတာ
ပစၥည္းလဲရွိ၊ ရာထူးဂုဏ္ေတြလဲ ရွိ၊ သားသမီးေဆြမ်ိဳးမိတ္သဂၤဟေတြလဲ ရွိ၊ က်န္းမာျပီး အသက္ရွည္ရွည္ေနရျပီ
ဆုိရင္ ဘ၀တန္ဖုိး ရွိသြားျပီလား၊ စဥ္းစားစရာပါ--
ဆရာသက္တန္႔ခ်ိဳဘာသာျပန္ထားျပီး
သူ႕အေတြးေလးနဲ႔ တင္ျပထားတဲ့ ဘ၀ အေပၚတန္ဖုိးထားတတ္ဖုိ႕အေၾကာင္းအရာေလးကုိ
ဖတ္ခဲ့မိတယ္၊ ဖတ္ၾကည့္ပါ--
တစ္ခါတုန္းက
ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ဟာ ျမစ္ထဲမွာ ေရကူးေနရင္း ေရနစ္ သြားခဲ့တယ္ ။ ဒီေတာ့ ေရေပၚမွာ
ျမဳပ္ခ်ီေပၚခ်ီျဖစ္ေနျပီး “ ကယ္ၾကပါ ” ဆိုျပီး အကူအညီေတာင္းခံခဲ့တယ္ ။
ျမစ္ကမ္းနားကို ျဖတ္သြားတဲ့လူတစ္ေယာက္က ေကာင္ေလးကိုေတြ႔သြားျပီး ျမစ္ထဲကို
ခုန္ဆင္းလို႔ ေကာင္ေလးရဲ႕ အသက္ကို အခ်ိန္မွီ ကယ္ဆယ္လိုက္ႏုိင္ခဲ့တယ္။
ျပီးေတာ့
အဲဒီလူက ေကာင္းေလးသတိရတဲ့အခါ ထြက္သြားဖို႔ျပင္ ေတာ့ ေကာင္ေလးကလွမ္းေျပာလိုက္တယ္။
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ”
“ဘာအတြက္လဲ ေကာင္ေလး”
ေကာင္ေလးက ျပန္ေျဖတယ္ ။
ေကာင္ေလးက ျပန္ေျဖတယ္ ။
“
ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ ကိုကယ္ဆယ္ခဲ့တဲ့အတြက္ပါ ”
ဒီေတာ့ အဲဒီလူက ေကာင္ေလးရဲ႕မ်က္လံုးေတြကို စိုက္ၾကည့္လိုက္ျပီး ေျပာလိုက္တယ္ ။
“ ေကာင္ေလး .. မင္းအသက္ၾကီးလာတဲ့အခါ မင္းရဲ႕ဘ၀ဟာ ကယ္ဆယ္ဖို႔ထိုက္တန္တဲ့ ဘ၀မ်ိဳးျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားပါ ”
ဒီေတာ့ အဲဒီလူက ေကာင္ေလးရဲ႕မ်က္လံုးေတြကို စိုက္ၾကည့္လိုက္ျပီး ေျပာလိုက္တယ္ ။
“ ေကာင္ေလး .. မင္းအသက္ၾကီးလာတဲ့အခါ မင္းရဲ႕ဘ၀ဟာ ကယ္ဆယ္ဖို႔ထိုက္တန္တဲ့ ဘ၀မ်ိဳးျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားပါ ”
သင္ေရာစဥ္းစားဖူးလား
.. သင့္ရဲ႕ဘ၀ဟာ အၾကပ္အတည္းျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္ ေသေရးရွင္ေရး ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ
တကယ္ကယ္ဆယ္ဖို႔ ထိုက္တန္ရဲ႕လား ဆိုတဲ့ အခ်က္ကိုေပါ့ ။
တကယ္ေတာ့
အဲဒီလူက ေကာင္ေလးကို ဘ၀ကို တန္ဖိုးရွိရွိေနထိုင္ဖို႔ကို မီး ေမာင္း ထိုးျပသြားျခင္းျဖစ္ပါတယ္
။ လူေတြဟာ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ တန္ဖိုးမရွိဘူး အသံုး မက်ဘူးလို႔ပဲထင္ေနတတ္ၾကတယ္။
တကယ္ေတာ့
သင္ပိုင္ဆိုင္ရတဲ့အသက္တစ္ေခ်ာင္းဟာ တန္ဖိုးရွိရွိ ေနထိုင္ဖို႔ ထိုက္တန္ပါတယ္ ။
အခ်ိန္ေတြကို အက်ိဳးရွိရွိအသံုးခ်လို႔ လူ႔ေလာကမွာ တရားနဲ႔ဓမၼ ဆံုးမမႈေတြေအာက္
လြတ္လပ္ေပ်ာ္ရႊင္ပါ တန္ဖိုးရွိရွိေနထိုင္ရင္း ဘ၀ကို ျဖတ္သန္း လိုက္ပါ ။
(ဒါ
ဆရာသက္တန္႕ခ်ဳိရဲ႕ စာကေလးပါ၊ သူ႕စာေလးကုိ ဖတ္မိျပီး မိမိ ဟုိတုန္းက ေရးထားတဲ့
အေၾကာင္းအရာေလးကုိ ေနာက္ထပ္ ျဖည့္စြက္ျပီး တင္ျပပါရေစ--)
ဘ၀ကုိ ဘယ္လုိ တန္ဖုိးရွိေအာင္ ေနၾကမလဲ၊ ဘ၀ရဲ႕
တန္ဖုိးကုိ ဘာနဲ႔ တုိင္းတာမလဲ၊ ဘယ္လုိ အခ်က္ေတြနဲ႔ တုိင္းတာမလဲ၊
ဘ၀တန္ဖုိးဟူသည္
အသက္ရွည္ရွည္ေနရဖုိ႔ခ်ည္းသက္သက္မဟုတ္၊
တန္ဖုိးရွိတဲ့ ဘ၀တစ္ခု ဆုိတာ စည္းစိမ္ဥစၥာအေႁခြအရံေတြနဲ႔ ျပည့္စုံ႐ုံနဲ႔လည္း
အဓိပ္ၸါယ္မရွိ၊
ဘ၀ဟူသည္ ရာထူးဂုဏ္ထူးေတြ တေလွၾကီးနဲ႔ ျပည့္စုံႂကြယ္၀႐ုံနဲ႕လည္း တန္ဖုိး
မရွိ၊
ကုိယ့္ရရွိလာတဲ့
ဘ၀ရဲ႕တန္ဖိုး၊ ဒါမွမဟုတ္ ကုိယ္ကယ္တင္လုိက္တဲ့ ဘ၀ တစ္ခုရဲ႕ တန္ဖုိးကုိမသတ္မွတ္ခင္ ဘ၀ကုိ
ဘယ္လုိအသုံးခ်သြားသလဲဆုိတဲ့ အေပၚ မူတည္ေနပါတယ္၊ ဘယ္လုိ တန္ဖုိးရွိရွိေနထုိင္သြားသလဲဆုိတာ
ရရွိလာတဲ့ ဘ၀ရဲ႕ အေပၚမွာ ဘယ္လုိအသုံးခ်သြားသလဲ ဆုိတာ စဥ္းစားစရာပါ။
တစ္ရက္က စာအုပ္တစ္အုပ္ဖတ္မိပါတယ္၊ အဲဒီစာအုပ္ထဲမွာ ႏုိင္ငံျခားမွာ
ပညာ သြားသင္ေသာ ဆရာ၀န္ေတြ စကားစပ္လုိ႔ ေျပာၾကတဲ့အခန္းေလးတစ္ခန္းကုိ မွတ္မွတ္ ရရရွိေနမိတယ္၊
ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္က သူ ခပ္ငယ္ငယ္ဆရာ၀န္ေပါက္စဘ၀က မွားယြင္းစြာ အဓိပ္ၸါယ္
ေကာက္ယူခဲ့မိတာေၾကာင့္ လူတစ္ေယာက္ မဆုံး႐ႈံသင့္ဘဲ ဆုံး႐ႈံးသြားခဲ့တဲ့ အေၾကာင္း၊
အျခားဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ကလဲ အဲဒီလုိမွားယြင္းခဲ့ဘူးေၾကာင္း စပ္မိစပ္ရာ
ေျပာၾကရင္း
“လူအသက္ကယ္တဲ့ ဆရာ၀န္အလုပ္မုိ႕ အလြန္မြန္ျမတ္လွပါတယ္၊ ကုိယ္ ကယ္
တင္လိုက္တဲ့ လူေတြကုိ က်မ္းက်မ္းမာမာ အသက္ရွင္ေနတာ ျမင္ရတဲ့အခါ ၀မ္းသာ ပီတိျဖစ္မိတယ္”
အဲဒီလုိေျပာလုိက္တဲ့အခ်ိန္မွာ အျခားဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ကေျပာပါတယ္၊
သူ႕အေနနဲ႔ ဆရာ၀န္အလုပ္ဟာ တကယ္မြန္ျမတ္ပါတယ္လုိ႔ေျပာရခက္တဲ့ အေတြ႕အၾကံဳေလးတစ္ခုရွိခဲ့တယ္၊
အဲဒီအေတြ႕အၾကံဳေလးက တကယ္ေတာ့ လူနာ တစ္ေယာက္ကုိ သာမန္ကယ္႐ုိးကယ္စဥ္အတုိင္းကယ္ခဲ့တာပါပဲ၊
ဒါေပမဲ့ ကုိယ္ကယ္ တင္လုိက္လုိ႕ အသက္ျပန္ရွင္လာတဲ့ လူနာက လူ႔ေလာကကုိ ေကာင္းက်ိဳးမေပး၊
လူ႕ ေလာကကုိ အက်ည္းတန္ေစမဲ့ အလုပ္ေတြပဲ လုပ္ၿပီး၊ တစ္ကမၻာလုံးကုိ မ်က္ရည္နဲ႔ မ်က္ခြက္
ျဖစ္ေစတဲ့ အလုပ္မ်ိဳးေတြပဲ လုပ္ေနတာျမင္ရေတာ့ သူ႔ရဲ႔ဆရာ၀န္ အလုပ္ ေပၚမွာ မြန္ျမတ္မႈရွိ/မရွိ
တကယ္ပဲ သံသယရွိလာခဲ့တယ္ဆုိတဲ့ အေၾကာင္း ေျပာျပပါ တယ္၊
ဒီေနရာမွာ အဲဒီဆရာ၀န္ရဲ႕ သံသယက မွန္ပါတယ္၊ လူေတြဆုိတာ အားလုံး ေကာင္းၾကတာမွ
မဟုတ္တာ၊ မေကာင္းတဲ့ ဆိုးမုိက္တဲ့လူေတြလည္း ရွိတာပါပဲ၊ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လူ႔အသက္ဆုိတာ
ကယ္ခြင့္ရရင္ ကယ္ရမွာမုိ႕ ကယ္လုိက္မိတာ မမွားပါဘူး၊ ကုိယ္ကယ္တင္လုိက္တဲ့သူရဲ႕ အသက္ရွင္ရပ္တည္မႈက ျဖဴစင္မႈရွိ/မရွိ
အေပၚမွာ မူတည္ၿပီးလည္း မွားတယ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔မရျပန္ပါဘူး၊
ဒီေနရာမွာ အသက္ဆုိတာ ရွည္တုိင္းလဲ မေကာင္းဘူးဆုိတာေတာ့ ေျပာနုိင္
ပါတယ္၊ လူတုိင္းအသက္ရွည္ ရွည္ေနခ်င္ၾကတာခ်ည္းပါပဲ၊ ဒါေပမဲ့ ကုိယ့္အသက္ ရွင္မႈက ေလာကကုိ
ေကာင္းက်ိဳးျဖစ္ေစသလား၊ မေကာင္းက်ိဳး ျဖစ္ေစသလား ဆုိတာ ေတာ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ စိစစ္ဖုိ႔လုိပါတယ္၊
ကုိယ့္အသက္တစ္ရက္ရွည္ဖုိ႔ အသက္ေပါင္းမ်ားစြာ စေတးခံရတယ္ဆုိရင္ ကုိယ့္
အသက္ရွည္မႈက ေကာင္းႏုိင္ပါ့မလား၊ ေကာင္းတဲ့
အသက္ရွည္မႈ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး၊ ဒါဆုိ ဘ၀ရဲ႕ တန္ဖုိးကုိ အသက္ရွည္႐ုံတစ္ခုတည္းနဲ႔ တုိင္းတာလုိ႕
မရေတာ့ဘူးေနာ္။
ကုိယ္အသက္ရွင္ရပ္တည္ႏုိင္ဖုိ႔ အျခားသတၱ၀ါေပါင္းမ်ားစြာရဲ႔ မ်က္ရည္ေတြကုိ
ေဆးအျဖစ္ မွီ၀ဲမွ အသက္ ရွင္ရမယ္ဆုိလဲ မေကာင္းျပန္ပါဘူး၊ ဒါမ်ိဳးဆုိလဲ တန္ဖုိးရွိတဲ့
ဘ၀လုိ႕ မဆုိႏုိင္ဘူး။
လူတုိင္းလူတုိင္း ေမြးၿပီးလုိ႔ ဇာတာတစ္ခုလုပ္တဲ့အခါတုိင္း အဲဒီ ဇာတာထဲမွာ
ေမာင္ဘယ္သူ၊ မဘယ္၀ါ အသက္ တစ္ရာ့ႏွစ္ဆယ္ရွည္ပါေစဆုိၿပီး ကမၺည္းတပ္ ဆုမြန္ ေကာင္းေတာင္းေပးလုိက္တတ္ၾကပါတယ္၊
ဆုေတာင္းေပးလုိက္တဲ့အတုိင္း အသက္တစ္ရာ့ႏွစ္ဆယ္လုံးလုံး မေကာင္းမႈ
ဒုစ႐ုိက္ေတြၾကီးပဲ လုပ္ေနမယ္ဆုိရင္ အဲဒီဆုေတာင္းက မေကာင္းတဲ့အက်ိဳးေတြ မ်ား သထက္မ်ားေအာင္
ဆုေတာင္းေပးတာနဲ႔အတူတူပဲ ျဖစ္ေနမွာေပါ့၊ အသက္တစ္ရာ့ ႏွစ္ဆယ္လုံးလုံး လူ႔ေလာကေကာင္းက်ိဳး
ဘာတစ္ခုမွ မယ္မယ္ရရ မျပဳလုပ္ခဲ့ဘူးဆုိရင္၊ သူ႕အသက္ရွည္မႈက အလကားအခ်ည္းႏွီး အသက္ရွည္မႈပဲေပါ့၊
သူ႕ရဲ႕ အသက္ရွည္မႈ ဟာ အသက္ရွည္ေလ တန္ဖုိးမဲ့ေလ ျဖစ္သြားမွာေပါ့။
ကိုယ့္အသက္ရွည္မႈကုိ
တန္ဖုိးရွိရွိအသုံးမခ်တတ္ေတာ့ အသက္ရွည္ေလ ကုိယ့္ အတၱေလးကုိ အခါခါျပန္ သတ္ေလ ျဖစ္ေနမွာပဲေပါ့
ခပ္ငယ္ငယ္က ၾကားခဲ့ဘူးတဲ့ ပုံျပင္တစ္ပုဒ္ရွိပါတယ္၊ ဒိသာပါေမာကၡဆီမွာ
ပညာ သင္ျပန္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္၊ တစ္ေယာက္က အ႐ုိးကုိ ပင္ကုိယ္ သက္ရွိသတၱ၀ါနဲ႔တူေအာင္
ျပဳလုပ္ႏုိင္စြမ္း ရွိတယ္တဲ့၊ ဒါေပမဲ့ အသက္ကုိ ျပန္သြင္း တတ္တဲ့ အတတ္ပညာေတာ့ မရွိဘူးတဲ့၊
က်န္တစ္ေယာက္က ပင္ကုိယ္ သတၱ၀ါနဲ႔တူ ေအာင္ မျပဳနုိင္ေပမဲ့ အသက္ကိုျပန္သြင္းႏုိင္တဲ့
အတတ္ေတာ့ တတ္တယ္လုိ႔ ဆုိပါ တယ္။
အဲဒီႏွစ္ေယာက္ သူတုိ႔ရဲ႔ဆရာၾကီးဆီက အျပန္မွာ က်ား႐ုိးတစ္ေခ်ာင္းေတြ႔တယ္၊
အဲဒီက်ား႐ုိးကုိ တစ္ေယာက္က ပင္ကုိယ္သတၱ၀ါအတုိင္းလုပ္ေပးလုိက္ပါတယ္၊ က်န္တဲ့ တစ္ေယာက္က
ပင္ကုိက်ားသတၱ၀ါအတုိင္း ျဖစ္လာတဲ့ သက္မဲ့ကုိ အသက္ျပန္သြင္း လုိက္ပါသတဲ့၊
အဲဒီႏွစ္ေယာက္ဟာ သူတုိ႔အသက္ျပန္သြင္းထားတဲ့ က်ားေရွ႕ကို တည့္တည့္ၾကီး
ေရာက္မွာေတာ့ ဘယ္မွာ အသက္ရွင္စရာလမ္းျမင္ႏုိင္မလဲ၊ သူတုိ႔အသက္သြင္းထားတဲ့ က်ားက ကုိက္သတ္လုိ႔
ေသသြားၾကတာေပါ့၊
ဒီပုံျပင္ေလးကို ၾကည့္ရင္ သူတုိ႔အသက္သြင္းထားတဲ့ က်ားက သူတုိ႔ကို
ျပန္ကိုက္ သတ္တယ္ဆုိတာ-
လူတုိင္း ကုိယ့္အသက္ရွင္ဖုိ႕ ၾကိဳးစားေနၾကတာခ်ည္းပဲ၊ ဒါဆုိ ကုိယ့္ကုိယ့္ကုိ
အသက္ျပန္သြင္းေနတာနဲ႔ အတူတူပဲေပါ့၊
လူတုိင္း
ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် အသက္ရွင္ေအာင္ အားထုတ္ေနၾကတယ္၊ ရွင္လာတဲ့ အသက္ကေလးက ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတ္ေနသလား၊
အႏၲရာယ္ျဖစ္ေစေနသလား၊ ကုိယ့္ ရဲ႕ အသက္ရွင္မႈေလးက လူ႕ေလာကေကာင္းက်ိဳးေတြကုိ ဖ်က္ဆီးေနသလား၊
ဒါဆုိ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္အသက္သြင္းေနတဲ့ ကုိယ့္အတၱေလးက၊ ကုိယ့္ရဲ႕အသက္ရွည္မႈေလးက ကုိယ့္ကုိျပန္သတ္စားမဲ့
က်ားတစ္ေကာင္နဲ႔တူမေနဘူးလား။ ကုိယ့္အသက္ျပန္သြင္း ေနတဲ့ ကုိယ့္အသက္ရွည္မႈေလးကုိ တန္ဖို္းရွိေအာင္
အသုံးမခ်တတ္ေတာ့ ကုိယ့္ကုိယ့္ ကုိ ျပန္သတ္သြားမဲ့ က်ားတစ္ေကာင္ကုိ အသက္သြင္းေနတာနဲ႔
အတူတူပါပဲ၊
ေသေနတဲ့က်ားလည္း အသက္ရွင္ေစ၊
ကုိယ္တုိင္လည္း ေဘးအႏၱရာယ္မရွိ သတိေကာင္းေကာင္းနဲ႔ လြတ္ေျမာက္ေစတဲ့ အသက္သြင္းနည္းဆုိရင္
မေကာင္းေပ ဘူးလား။ ကုိယ့္အတၱေလးလည္း ရွင္သန္ေစ၊ ပရဟိတ ေခၚတဲ့ အမ်ားေကာင္းက်ိဳးကုိ လည္း
မဖ်က္ဆီးတဲ့သူ၊ အမ်ားေကာင္းက်ိုဴးေတြကုိ ေဆာင္ရြက္တဲ့သူျဖစ္ေနရင္ ကုိယ့္ရဲ႕ရွင္သန္မႈ၊
ကုိယ့္ရဲ႕ အတၱေလးကုိ အသက္ျပန္သြင္းမႈဟာ ေလာကအတြက္ အဓိပ္ၸါယ္ရွိသြားမွာပါ၊ ေလာကအတြက္
အဓိပ္ၸါယ္ရွိတဲ့၊ ေကာင္းက်ုိဳးျဖစ္ေစတဲ့ ကုိယ့္ ကုိယ္တုိင္ကုိပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အျခားသူကုိပဲျဖစ္ျဖစ္
မည္သူ႕ကုိမဆုိ အသက္ျပန္သြင္းခြင့္ရ မယ္ဆုိရင္၊ အသက္ရွင္သန္ေအာင္ ျပဳလုပ္ခြင့္ရမယ္ဆုိရင္
ဒါဟာ ေကာင္းမြန္တဲ့ အသက္ရွင္သန္နည္းျဖစ္ပါလိမ့္မယ္၊ ဒါဆုိ ရွင္သန္ေနတဲ့ ဘ၀ေတြဟာလည္း
တန္ဖုိးရွိ သြားမယ္၊ တန္ဖုိးရွိရွိ အသုံးခ်သြားတယ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔ရတယ္။
ဘ၀တစ္ခုရလာျပီဆုိရင္
အဲဒီရလာတဲ့ဘ၀ရဲ႕တန္ဖုိးက သူ႔အတုိင္းအတာနဲ႔သူ ရွိေနျပီးသား၊ ဒါေပမဲ့ ကုိယ္ျဖစ္တည္လာရတဲ့အေပၚမွာ
ဘ၀တန္ဖုိးရဲ႕ အနိမ့္အျမင့္က ကြားျခားသြားသလုိ၊ ကိုယ့္ရဲ႕က်ိဳးစားမႈအေပၚ မူတည္ျပီးေတာ့လည္း
ဘ၀ရဲ႕တန္ဖုိးက အနိမ့္အျမင့္ ကြဲျပားျခားနားတယ္၊ ဘ၀ရဲ႕တန္ဖုိးက ဘယ္လုိပဲ ကြားျခားပါေစ၊
ပင္ကုိယ္ရွိျပီးသား၊ နဂုိကတည္းက ပုိင္ဆုုိင္ျပီးသား ဘ၀တန္ဖုိးကုိ ဘယ္ေလာက္ ထိေအာင္
အေလးအနက္ထားသလဲ၊ ဘယ္လုိမ်ိဳးဂ႐ုတစ္စုိက္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္သလဲ၊ ကုိယ့္ပုိင္ဆိုင္တဲ့ဘ၀ကို
ဘယ္အတုိင္းအတာထိ ျမတ္ႏုိး တန္ဖုိးထားသလဲ၊
ကုိယျ္ျမတ္ႏုိးတန္ဖိုးထားသေလာက္၊
အသိဥာဏ္ကည္း ျမင့္မားလာရမယ္၊ ျမင့္မားလာတဲ့ အသိဥာဏ္နဲ႔အတူ အတၱကိ်ဳး ပရက်ိဳးေခၚတဲ့ မိမိရဲ႕
ေကာင္းက်ိဳး၊ အမ်ားေကာင္းက်ိဳးေတြကုိ မ်ားမ်ားျပဳႏုိင္လာရမယ္၊ အဲဒီလုိ အသိဥာဏ္လဲ ျမင့္မား
လာသလုိ ကုိယ့္အကိ်ဳး အမ်ားက်ိဳးကုိလည္း အဆင့္ျမင့္ျမင့္ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန့္ ျပဳလာ ႏုိင္တယ္ဆုိရင္
ဘ၀ဟာ အဓိပၸါယ္ရွိသြားပါတယ္၊ အဓိပၸါယ္ရွိသြားရင္ တန္ဖုိးလဲ ျမင့္သြားတာပါပဲ၊ ဒါေၾကာင့္
သူ႔က်ိဳး က ုိယ့္က်ိဳးကုိ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္တဲ့ အသိဥာဏ္ေတြ ျမင့္မားလာေအာင္ တစတစျပဳစုပ်ိဳးေထာင္
ႏုိင္မွသာ ဘ၀ဟာ တန္ဖုိးရွိတဲ့ဘ၀လုိ႔ ဆုိနုိင္ပါလိမ့္မယ္။
ဒီလုိမ်ိဳး
ေတြးေတာ ဆင္ျခင္စဥ္းစားျပီး အျမင့္ဆုံး ဘ၀ရဲ႕တန္ဖုိးလုိ႕ေခၚတဲ့ ဘ၀ရဲ႕ထြက္ေျမာက္ ရာ
မဂ္ဥာဏ္ဖုိလ္ဥာဏ္ကုိ ရရွိေအာင္ အသုံးခ်တတ္မယ္ဆုိရင္ အတုိင္းအထက္ အလြန္ ပါပဲ။
အရွင္သု၀ီရ
No comments:
Post a Comment